پیام فارس - خراسان / «پزشکیان هم از اصلاح طلبان رادیکال عبور کرد» عنوان یادداشت روز در روزنامه خراسان به قلم سعید آجورلو است که میتوانید آن را در ادامه بخوانید:
اگر اصلاح طلبان ساختاری ( هیئت رئیسه جبهه اصلاحات و اتحاد ملت) گمان می کردند که با عبور از دولت پزشکیان، فرصت برای پیوند آنها با گذارطلبان و چپ جنبشی (موسوی و تاجزاده) مهیا می شود، اکنون پس از سخنان پزشکیان علیه ادعاهای شکوری راد به وضوح روشن است که رئیس جمهور هم در جاده یکطرفه گام برنمی دارد و از آنها عبور می کند. پاسخ پزشکیان به شکوری راد را باید پاسخی به گذارطلبان و پیشنهاددهندگان مجمع نجات ملی دانست.
نقطه عطف این عبور دوطرفه در فتنه دی ماه بود. قبل از این هر چند تفاوت نظر آنها عیان و آشکار بود اما صرفه به برهم نزدن تعادل شکل گرفته بود. چراکه دولت پزشکیان پر از اصلاح طلب در سطوح مختلف از وزیر تا استاندار است و این حجم از نیروهای اصلاح طلب از سطح سیاسی گرفته تا اقتصاد سیاسی نوعی محدودیت برای جبهه اصلاحات به حساب می آمد. بنابراین عبور از پزشکیان یک فرصت بزرگ می خواست که در دی ماه ۱۴۰۴ برای آنها مهیا شد. هیئت رئیسه اصلاحات که در چند سال اخیر احزاب اصلاح طلب را در خود قلب کرده و تبدیل به «اتحاد ملت پلاس» شده، زمان را مناسب دید تا پرش از گفتار خاتمی به موسوی را انجام دهد که نیاز به عبور همزمان از حاکمیت و دولت داشت. عبور از حاکمیت در بیانیه پس از جنگ ۱۲روزه به عنوان نمادی از برهم زدن اتحاد مقدس شواهدی داشت اما پس از جنگ، بیانیه جبهه اصلاحات کاملا رنگ گفتار موسوی و تاجزاده داشت و از خاتمی سبقت گرفت. نوعی از گذارطلبی که تلاش دارد جبهه جمهوری خواهی سکولار را از لندن تا تهران تعریف کند و در مقابل پهلوی، خود را به عنوان آلترناتیو نظم مستقر تعریف کند. درباره این که گذارطلبان چه نیروی اجتماعی داخلی و چه قدرت سیاسی خارجی را در فرض خود برای انقلاب نرم محاسبه کرده اند، می توان بعدها مفصل صحبت کرد اما طنز تلخ ماجرا اینجاست که خود این گروه سیاسی، بانی و موسس دولت و بخشی از دولت هستند و برای اپوزیسیون بازی بیش از اندازه پوزیسیون هستند. برخی از عوامل نابسامانی اقتصادی چند ماه اخیر به ویژه دی ماه، مدیرانی اصلاح طلب هستند که ارتباطی عمیق با جبهه اصلاحات دارند.
در چنین فضایی، قطبیت سیاسی به داخل جناح های سیاسی کشیده شده است و همان گونه که از انتخابات مجلس دوازدهم، دو گروه موسوم به اصولگرایان میانه و توده گرایان مقابل هم ایستادند، در میان اصلاح طلبان هم صحنه به نزاع چپ میانه و چپ جنبشی تبدیل شده و ساخت گرایان در هیئت رئیسه جبهه اصلاحات هم شکل گیری این دوقطبی را به صلاح خود می دانند. این قطبیت درون جناحی صحنه سیاست ایران را دچار تغییرات ماهیتی خواهد کرد. به این معنا که اکنون امکان کار کردن سران قوا و شعام با یکدیگر با وجود تفاوت سلایق سیاسی راحت تر از کار کردن این عناصر با برخی طیف های درون جناح است. پزشکیان برای گفت و گو و همکاری با قالیباف و اژه ای، راه ساده تری پیش رو دارد تا گفت و گو با کروبی و شکوری راد و اصغرزاده. همان گونه که در میان اصولگرایان هم مخالفت دلارزداها با طیف عقلانیت انقلابی ، دگرساز و هویتی شده است. در این میان حاکمیت هم نوعی از همکاری بین جناحی تفاهم گرا را به نزاع درون گفتمانی و بین جناحی قطبی ساز ترجیح می دهد و به همین دلیل برخی نمایندگان دگرساز و قطبیت ساز در مجلس از نهادهای عالی تذکر می گیرند و ایده کالابرگ که حاصل تعامل حاکمیتی است، پیش می رود و عراقچی با وجود تلاش توده گرایان، وارد دوقطبی میدان/ دیپلماسی نمی شود و پزشکیان مانند روحانی در لحظات مذاکره هسته ای، دوقطبی برجامی/ دلواپس ایجاد نمی کند.
شکل گرفتن حدی از تفاهم در میان نهادهای اصلی پیش برنده سیاست در ایران با مخالفت عیان جریان های قطبی ساز همراه شده است. در سمت جناح راست، ایده استعفای پزشکیان، حمله پیش دستانه – که مخالف دکترین دفاعی جمهوری اسلامی است-، حمله مستمر به روسای قوا نمونه این تلاش هویتی و کمپینی است. در عین حال در سمت جناح راست اگر جز اقلیتی عمده جناح به اتحاد مقدس تمکین می کنند اما در جناح چپ بخش بزرگ و مهمی از اصلاح طلبان از اصلاح طلبی عبور کرده و به جرگه «گذارطلبان» پیوسته اند. در چنین شرایطی در جناح چپ امکان شکل گیری ائتلافی تازه درون اصلاح طلبان با نام «ائتلاف میانه روها» وجود دارد؛ ائتلافی که از کارگزاران تا ندا و اعتماد ملی و عهد را شامل شود تا از زیر فشار چپ جنبشی بیرون آیند. این ائتلاف می تواند پاسخ به این تناقض باشد که چگونه جنبشی هایی مانند منصوری رئیس جبهه ای هستند که محتوایش را قبول ندارند چرا که اصلاح طلبی متفاوت از گذارطلبی این طیف است. همچنین در جناح راست هم اصول گرایان میانه با گفتار عقلانیت انقلابی می توانند ائتلافی بزرگ را تشکیل دهند که مقابل صدای بلند توده گرایان دارای رنگ و بوی سیاست حرفه ای، راه حل و کارآمدی محوری داشته باشد تا توازن سیاسی به میانه سیاست بازگردد. هر چند این هدف آسان نیست و مخالفان قدرتمندی دارد اما تنها راه موجود برای سامان دادن به فضای سیاست داخلی کشور است. در فضای بین المللی جنگی موجود، بزرگ ترین سرمایه برای کشور می تواند صلح میان نهادها و نیروهای سیاسی باشد که تعریفی واضح از اتحاد مقدس است.