پیام فارس - روزنامه سازندگی / «بهای سنگین چندصدایی؛ کشمکش میان مثلث دیپلماسی-خیابان-میدان، کمر ایران را می‌شکند» عنوان سرمقاله در روزنامه سازندگی به قلم محسن هاشمی رفسنجانی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
دکتر پزشکیان بیش از نیمی از مسیر دشوار ریاست‌جمهوری را طی کرده است. بعضی می‌گویند این دو سال سخت‌ترین دوره ۴۷ ساله جمهوری اسلامی بوده است و بیراه نمی‌گویند. اما اگر به سال‌های آغاز پیروزی انقلاب اسلامی نگاه کنیم، یعنی سال‌های ۱۳۵۸ تا مهرماه ۱۳۶۰ که شرایط نیز دشوار بوده است، تفاوت مهم بین این دو دوره، فقدان فصل‌الخطاب در کشور و عدم انسجام ملی است. در آن دوره، دولت موقت که سیاست تنش‌زدایی و کاهش بحران‌ها را در ایران دنبال می‌کرد، با فشار جریان انقلابی که به تسخیر سفارت آمریکا انجامید، استعفا کرد و مسئولیت برعهده شورای انقلاب قرار داده شد. جنگ تحمیلی شروع و ترورهای داخلی به اوج رسید، اما به‌رغم انسجام پدیدآمده و فصل‌الخطاب بودن حرف امام، ۴۱۱ روز طول کشید تا از بحران لانه جاسوسی عبور شود، اما متأسفانه ۸ سال کشور به جنگ گذشت.
اکنون به نظر می‌رسد با جنگ تحمیلی در خرداد ۱۴۰۴، مسئله اصلی کشور برای عبور از بحران فعلی، کشمکش میان سه ضلع مثلث است. از یک سو جریان سوپرانقلابی از طریق صداوسیما و قرارگاه‌های نرم و خیابان بر میدان و دیپلماسی فشار وارد می‌کند و از سوی دیگر نظامیان برای پرهیز از نشان دادن هرگونه ضعف در برابر افکار عمومی و دشمن، مسئولیت را به عهده دولت و دیپلماسی گذاشته‌اند. طبیعی است وقتی که شکاف بین کف مطالبات و سقف ممکنات افزایش یابد، نمی‌توان به نتیجه رسید. طبیعتاً در این شرایط یا باید دولت با خیابان هماهنگ و کشور را در اختیار دلواپسان امروزی قرار دهد، یا آنکه جریان خیابانی را با واقعیات تطبیق دهد که به نظر با دوراهی تغییر در دولت یا تغییر در صداوسیما مواجه خواهیم شد و باید بین این دو مسیر هماهنگی واقع‌بینانه صورت گیرد تا کشمکش پایان یابد و البته نیروهای مسلح نیز به‌صورت شفاف توانمندی و میزان تاب‌آوری خود را به تصمیم‌گیران اطلاع دهند و براساس محدودیت‌ها و شرایط واقعی مسئولیت بپذیرند. هرچند رئیس‌جمهور بارها از انسجام ملی سخن گفته‌اند، اما واقعیات حکایت از امر دیگری دارد؛ بخش قابل‌توجهی از مردم درباره سیاست‌های کلان نظام مانند انرژی هسته‌ای، محور مقاومت، رابطه با آمریکا، محو اسرائیل و حضور نظامیان در اقتصاد، سیاست و رسانه، نظرات گوناگونی را مطرح نموده و از این جهت شکاف نظری و عملی وجود دارد.
اینکه مصوبه شورای موقت رهبری در هفتمین روز جنگ مبنی بر عدم گسترش حمله به همسایگان، که توسط رئیس‌جمهور اعلام شد، خدشه‌دار گردید، یا نقض تفاهم‌نامه اسلام‌آباد به حمله و دفاع مجدد کشیده شد، چرا مدیریت نشد؟ پرسش‌هایی است که به همین عدم انسجام بازمی‌گردد.
برای پیروزی دکتر پزشکیان تلاش زیادی صورت گرفته، اما برخی از آنچه را که دولت انجام می‌دهد و آنچه را که انجام نمی‌دهد، موجب فروریختن اعتماد مردمی می‌شود که رأی دادند؛ لذا لازم است دولت بر عهد خود با مردم استوار بماند، از اختیارات قانونی در جهت حفظ منافع ملی و مصالح کشور استفاده کند و نگران پیامدهایش نباشد. اکنون با نتیجه دو انتخابات اسرائیل و آمریکا، اگر قصد خروج از وضعیت نه جنگ، نه صلح و رسیدن به صلحی پایدار را داریم، لازمه‌اش ایجاد هماهنگی و انسجام در سطوح بالای نظام و رفع عدم‌هماهنگی‌ها و تضاد فکری است. به نظر می‌رسد انتصاب دبیر شورای عالی امنیت ملی با همین نگاه انجام شده است و نقش رئیس‌جمهور نیز باید فراتر از مقاصد سیاسی و جریانی در جهت تحقق صلح پایدار باشد و تأثیرگذاری دکتر پزشکیان در این مسیر مهم تلقی می‌شود.