پیام فارس - اکو ایران/متن پیش رو در اکو ایران منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست حمیدرضا عزیزی، تحلیل‌گر مسائل ایران در گروه بین المللی بحران، نوشت، هم‌زمان با انتشار گزارش‌هایی که از پیشرفت در تماس‌های دیپلماتیک میان تهران و واشنگتن حکایت دارد، مقامات ایرانی هشدارهای خود را درباره احتمال وق
اکو ایران /متن پیش رو در اکو ایران منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست
حمیدرضا عزیزی، تحلیل‌گر مسائل ایران در گروه بین المللی بحران، نوشت، هم‌زمان با انتشار گزارش‌هایی که از پیشرفت در تماس‌های دیپلماتیک میان تهران و واشنگتن حکایت دارد، مقامات ایرانی هشدارهای خود را درباره احتمال وقوع یک رویارویی نظامی گسترده‌تر با ایالات متحده افزایش داده‌اند. مهم‌ترین تحول، پیامی است که از سوی رهبر ایران در جریان دیدار با فرماندهان ارشد نظامی منتشر شده است. او به نیروهای مسلح دستور داده که به هر سطح یا نوعی از تهدید، «بلافاصله و به‌طور مؤثر، بدون محدودیت‌های جغرافیایی» پاسخ دهند. وی همچنین خواستار گسترش فهرست اهداف ایران شده، به‌گونه‌ای که دارایی‌های آمریکایی و اسرائیلی، چه «ملموس و چه ناملموس» را در بر گیرد.
این ادبیات نشان‌دهنده تحولی دیگر در استراتژی نظامی ایران است. از آغاز جنگ، تهران به‌تدریج از تأکید سنتی خود بر «پاسخ متناسب» و «تلافی‌جویی» فاصله گرفته و به سمت رویکردی تهاجمی‌تر حرکت کرده که هدف آن تحمیل هزینه به دشمنان است. به نظر می‌رسد اظهارات اخیر، این منطق را یک گام فراتر می‌برند. تأکید رهبری بر اینکه ایران تعیین‌کننده زمان و نحوه پایان یافتن هرگونه درگیری مجدد خواهد بود، ظاهراً با هدف به چالش کشیدن این فرض مطرح شده که واشنگتن می‌تواند حمله‌ای محدود انجام دهد و سپس روند تشدید تنش را کنترل کند. پیامِ نهفته در این سخنان آن است که حتی یک حمله نسبتاً محدود می‌تواند به رویارویی بسیار گسترده‌تری — چه از نظر جغرافیایی و چه از نظر اهداف — منجر شود.
طرح از الجزیره
اما زمانِ بیان این اظهارات نیز حائز اهمیت است؛ چرا که این سخنان درست در زمانی مطرح می‌شوند که به نظر می‌رسد تماس‌های دیپلماتیک شتاب بیشتری گرفته‌اند. به عبارت دیگر، تهران در حالی که کانال دیپلماتیک را باز نگه داشته، هم‌زمان تلاش می‌کند تا پیامدهای نظامیِ احتمالیِ شکستِ این مسیر را بازتعریف کند. و در این میان، تنگه هرمز همچنان نقشی محوری در این رویکرد ایفا می‌کند و نشان می‌دهد که تهران همچنان قصد دارد اهرم فشار دوران جنگ خود را به ترتیبی دائمی‌تر تبدیل کند. عنصر مهم دیگر، مسئله هسته‌ای است. این موضوع لایه دیگری از عدم قطعیت را به رویارویی می‌افزاید؛ به‌ویژه آنکه تهران همچنان تأکید دارد مذاکرات هسته‌ای تنها پس از دستیابی به توافقی اولیه برای پایان دادن به جنگ امکان‌پذیر خواهد بود.
ممکن است هنوز فضایی برای یک توافق محدود وجود داشته باشد. اظهارات پیشین عراقچی مبنی بر احتمال کوتاه‌تر کردن فرآیند اجرایی به دو روز، نشان‌دهنده نوعی انعطاف‌پذیری در خصوص ترتیب مراحل است. این امر می‌تواند به هر دو طرف اجازه دهد تا بدون حل‌وفصل فوری اختلافات بنیادین خود، مدعی دستیابی به یک دستاورد دیپلماتیک اولیه شوند. با این حال، بیانیه‌های نظامی نشان‌دهنده محدودیت‌های این گشایش هستند. به نظر می‌رسد ایران بیش از پیش مصمم است از تکرار سناریوهای پیشین — که در آن‌ها مذاکرات یا آتش‌بس‌های موقت به از سرگیری درگیری‌های نظامی منجر می‌شد — جلوگیری کند. از دیدگاه تهران، هدف آن است که هزینه هرگونه حمله مجدد چنان بالا و پیامدهای آن چنان غیرقابل پیش‌بینی باشد که واشنگتن ناچار شود در کلِ این گزینه تجدیدنظر کند.
مشکل اینجاست که چنین رویکردی خطرات قابل‌توجهی نیز به همراه دارد. ایران با سخن گفتن صریح از «اقدام پیش‌دستانه»، حذف محدودیت‌های جغرافیایی و گسترش دامنه اهداف احتمالی، شاید پیام بازدارندگی خود را تقویت کند، اما هم‌زمان فرصت‌های بیشتری را برای بروز محاسبات اشتباه فراهم می‌آورد. در حال حاضر، دیپلماسی و تدارکات نظامی به‌طور هم‌زمان پیش می‌روند. موضعِ در حال شکل‌گیریِ ایران ظاهراً این است که دستیابی به توافق همچنان ممکن است، اما در صورت وقوع جنگی دیگر، این نبرد تحت قواعدی متفاوت و در میدان‌گاهی بسیار گسترده‌تر جریان خواهد یافت. اینکه واشنگتن این هشدارها را به عنوان یک بازدارندگی معتبر تلقی کند یا به مثابه تهدیدهایی برای تشدید تنش، می‌تواند تأثیر بسزایی بر تحولات بعدی داشته باشد.