پیام فارس - جمهوری اسلامی /متن پیش رو در جمهوری اسلامی منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست
رضا نصری| سالها ایران زیر آوار روایتی قرار داشت که آنقدر یکجانبه و خصمانه بود که هیچ میزان توضیح و استدلالی نمیتوانست افکار عمومی را تغییر دهد. هر اقدام دفاعی ایران بهعنوان تجاوز بازنمایی میشد و هر امتناع از تسلیم شدن، نشانهای از سوءنیت تلقی میگردید. پرونده پیش از آنکه اصلاً شنیده شود، مختومه اعلام شده بود.
اما برای درک اینکه چرا ایران بر مواضع خود ایستادگی کرد، نیازی نیست دههها تاریخ را دوباره بررسی کنید. کافی است به کانادا نگاه کنید و ببینید واشنگتن از این کشور چه خواسته است. آنگاه ارزش مقاومت ایران دیگر یک معما نخواهد بود، بلکه به تنها واکنش منطقی تبدیل میشود.
آمریکا از کانادا، کشوری متحد نزدیک، عضو گروه هفت (G7) و همسایه خود، خواست در ازای یک توافق تجاری، حمایتهای مربوط به زبان فرانسوی را تضعیف کند. این موضوع درباره یک اختلاف مرزی یا یک تهدید امنیتی نبود، مسئله درباره زبانی بود که کاناداییها با آن صحبت میکنند. و زمانی که کانادا پیشنهاد امتیازهایی داد، خواستهها کاهش پیدا نکرد بلکه گستردهتر شد، حالا به فرهنگ خود دست بزنید، حالا محدود کنید که با چه کشورهای دیگری میتوانید تجارت کنید.
Mark Carny آن را همان چیزی نامید که واقعاً بود، یک بازی قدرت و مسئلهای مرتبط با حاکمیت ملی.
برای کسانی که همچنان میپرسند چرا ایران حاضر نیست حقوق خود را واگذار کند، پاسخ در رفتار خود واشنگتن با یک دوست و متحد، بهروشنی دیده میشود.
ابتدا غنیسازی را کنار بگذارید.
سپس کل برنامه هستهای را کنار بگذارید.
بعد انرژی هستهای را نیز کاملاً رها کنید.
سپس موشکهای خود را واگذار کنید.
برد آنها را کاهش دهید.
تعدادشان را کم کنید.
سایتها را باز کنید.
بعد ارتش را برچینید.
سپس روابط خود را با این متحدان و آن متحدان قطع کنید.
و بعد، و بعد، و بعد...
هیچ نقطهای وجود ندارد که در آن گفته شود کافی است.
هر امتیاز، مقصد نهایی نیست بلکه یک رسید است، مدرکی که نشان میدهد فشار نتیجه داده و دعوتی برای مطرح کردن مطالبه بعدی است.
اگر نخستین حق خود را واگذار کنید، امنیت نخریدهاید. فقط به طرف مقابل آموختهاید که هزینه گرفتن حق بعدی، صفر است.
از کانادا بپرسید کشوری که ازسوی یک دوست و متحد، خواسته شد بخشی از هویت زبانی خود را معامله کند.
کشوری که یک حق خود را تسلیم میکند، حقوق دیگرش را تضمین نمیکند. بلکه به ابتدای صف کسانی منتقل میشود که حقوق بیشتری را از دست خواهند داد.